یکی باید باشه حتما... یکی که دوست پست نویس باشه یکی که ساده باشه یکی که نیکولایی (ینی طرفدارنیکولا) باشه... یکی که با دیدن آبی (ترجیحا همون عابی) های تموم عالم یک عددنیکولای دوستداشتنی تو ذهنش نقش ببنده.. مثلن با یک دور زدن در آشپزخانه هزار بار یاد نیکولا می افتم چطوری؟ معلوم است دیگر دستگیره عابی..لیوان عابی.. کاسه عابی...سطل عابی.. و هزاران عابیه کوچک و بزرگ دیگر که از روز اشناییم با تو کاربرد دیگری هم پیدا کرده بودند...یاد آوریه نیکولای عابی.. این خیلی خوب است که میتوانم ذوق کنم از بودنت از داشتنت عکست را به مادر جان هی نشان دهم و بگوید وااای چقد توی ای

عااااااااااااااخ ژووووووووووووون بازم باشگاه...

اما این بار به جای تاپ و شلوارک باید برم تی شرت و شلوار بپوشم...

اینجاست که باید بگم خوش اندامیَم کجایی ؟؟ تو بی من کجایی؟؟

یکی که مثل خودم ساده باشه....

یکی که خیلی دوستم داشته باشه دوستشداشته باشم...

یکی که تو این شبا دستمو بگیره....با عشق بگیره....

کاش بود......

تبرررررررررررررررریک به ساده ی عزیزم :)(:

حالا دیگه میتونم از اون لباس دخملونه خوشملا که همیشه دلم غش میرفت براشون

رو بخرم.

دلم میخاست بنویسم یه عالمه هم مطلب جور واجور برا خودشون تو ذهنم تاب بازی می کردن همشون پر کشیدن + یه چنتا جمله که برا ساده هاس میذارم فعلا( چقد ناراحتم که خودم چیزی رو نمی نویسم از کپی بدم میاد...خیلی) آدم های ساده را دوست دارمهمان ها که بدی هیچ کس را باور ندارندهمان ها که برای همه لبخند دارندهمان ها که همیشه هستند،برای همه هستندآدمهای ساده راباید مثل یک تابلوی نقاشیساعتها تماشا کردعمرشان کوتاهاستبسکه هر کسی از راه می رسدیا ازشان سوء استفاده می کند یازمینشان میزندیا درس ساده نبودن بهشان می دهدآدم های ساده را دوست دارمبوی ناب “آدم” میدهندساده ک